Teoria Hahnemanna
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Znaną już w czasach Hipokratesa teorię Hahnemann rozwinął jednak tak dalece, że stała się samodzielną, alternatywną metodą leczenia – homeopatią.

Gdy w roku 1843, w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat Hahnemann umarł, miał już w Europie wielu następców. Do Stanów Zjednoczo­nych pierwszy lekarz homeopata przybył w roku 1828, a w 1836 w Fila­delfii założono pierwszą szkołę homeopatii – Szkołę Medyczną Hahnemanna. W 1844 roku powstało pierwsze homeopatyczne towarzystwo medyczne – Amerykański Instytut Homeopatii. Niezadowolenie z medy­cyny ryzykownej doprowadziło do powstania Powszechnego Ruchu Zdrowia – organizacja ta wezwała do cofnięcia wszystkich przepisów licencyjnych, dotyczących zezwoleń lekarskich, wydanych do końca lat czterdziestych dziewiętnastego wieku. Dało to możliwość podejmowania przez lekarzy takich praktyk medycznych, które uważali za wartościo­we. Homeopatia rozkwitła w Stanach Zjednoczonych i przetarła drogę innym terapiom alternatywnym; na takim podłożu mogła wyrosnąć naturopatia.

Alopaci założyli w 1846 roku Amerykańskie Towarzystwo Medyczne (AMA). Ostro atakowali homeopatię; tłumaczyli, że alopatia oznacza „wszystkie terapie”. Idąc na ustępstwa – zaczęli dopuszczać różne pra­ktyki medyczne, które mogły okazać się skuteczne w leczeniu konkretnej choroby. Towarzystwo zażądało od stanowych towarzystw medycznych wykluczenia z organizacji homeopatów i uzdrawiaczy alternatywnych, a w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku często wytaczano procesy alopatom, którzy współpracowali z homeopatami. Alopaci przejęli kon­trolę nad miejskimi szpitalami i urzędami zdrowia oraz ponownie usta­nowili przepisy licencyjne we wszystkich stanach. Gdy Powszechny Ruch Zdrowia został rozwiązany, alternatywnym uzdrawiaczom uniemo­żliwiono wykonywanie praktyk medycznych.